poetanovus

doğ(d)um

2010-02-15T14:17:00.000-08:00

kulağımda cem adrian'ın sesinden doğma bir inilti. milim milim inliyor. "nereye gidiyorsun..."diye sorular sıralıyor bilinmezliği bile bile. üstüne gidiyor hem geçmişinin hem de geleceğe tanık o uysal bedeninin serinliğinde...ve tenhalığında inceliğinin...ve biraz da ürkmüş, ıssız sadeliğinin izinde.

yükses sesli bir tiradı duyumsuyor gözlerimde yangın alevi, korkmuş gibi yapıyor; yürekle kükrüyorum. gecenin en geç / günün en genç saatleriyle birlikte. yazarak yaşıyorum. yalnız kalıyorum. yaşıyorum. ve yaşadıkça yalnız, yazıyorum...

usul usul usuma sokuluyor susmayı yemin bilmiş ince bir sezen şarkısı. eğiliyor kulak eşiğime, diz çöküyor. sözler söylendikçe, sözleşmiş gibi kulaklarım, ılık bir kan akışkanlığında birbirine yaklaşıyor. eriyor, eriyorlar..."kınalı kuzum..."anne(m) edasıyla sesleniyor kendine nota görünümü vermiş ince uçlu hançerler. dokundukça tenime, batıyor ama acıtmıyorlar. kanım bana ait değilmiş gibi öylece akıp gidiyor. baharda özgür kalmış nehir gibi...

gözlerimi yüzyılına yaklaşmış o çınar gibi deviriyorum. dünya altımda kalıyor. ilk defa acımıyorum ona. yer kabuğu, gök zarı. herbiri kırılıp, yırtılıyorlar bir yerinden. el sürmüyorum. dirim çekilmiş gibi solgun ve bir o kadar da yorgun ellerim. ve bir kez daha yineliyorum içimden o nakaratları.

kendini ağaç sanan yılgın bir çiçek duruyor saksıda.
onun yerine de üşüyorum
gece ayazın elinden tutup kaldırınca,
karşı kaldırımda uyuyan köpeğe dokunuyor gözlerim
içi ürperip uyanıyor.
kaçan uykusunu yastık yapıyorum kendime
içim ısınıyor
düş'ü(şü)mü (d)uyumsuyorum.
tozlu kitapların masalarıda unutulmuş ince dokuma kaftanlar gibi
solgun ama asil
eprimiş ve bir o kadar da başı dik duruyorum.

son bir nefes gayretle ölünün ağzına ney tutuyorum
ney susuyor,
ezgi susuyor...
bundan sonra daha yakınım biliyorum:
ben hariç her şarkı ebedi.
bir güneşi doğuruyorum
bir de otuza iki kalmış yirmi sekiz yıllık bir bedeni...

2009-12-20T06:12:00.000-08:00

baygındım/ölüydüm/yüzüyordummorbirsuda/

gözümkapalıydı/konuşmuyordum/

oyunbitmezkidiyordum/vezireçıkıyordum/

vezirleribenimdiyeşillerin/almıştım/

alıyordumartık/karşıkarşıyagelmiştik/

oyunbitmezkibitmezkibitmezki

küçük not: b.karasu'nun metinlerinde her şeyi görebilirsiniz;

hiçbir yere bağlanamayan, yalnız bir "ve" bağlacı dışında...

sevgilerde

2009-12-12T03:04:00.000-08:00

(şairin ölümüdür 13 aralık...)

sevgileri yarınlara bıraktınız
çekingen, tutuk, saygılı.
bütün yakınlarınızsizi yanlış tanıdı.

bitmeyen işler yüzünden
(siz böyle olsun istemezdiniz)
bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
kalbinizi dolduran duygular
kalbinizde kaldı.

siz geniş zamanlar umuyordunuz
çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
yılların telâşlarda bu kadar çabuk
geçeceği aklınıza gelmezdi.

gizli bahçenizde
açan çiçekler vardı,
gecelerde ve yalnız.
vermeye az buldunuz
yahut vaktiniz olmadı.

behçet necatigil

tom'un kedisi

2009-12-12T00:34:00.000-08:00

tom'un kedisi

kalp krizi geçirdi

iki ay kadar önce.

daha doğrusu,

veteriner öyle dedi.

ağaçtan düşmüştür bence.

sağ ön ayağı felç,

aklı hep başka yerde gibi.

zaten yaşlı bir kediydi.

yürüyebilsin diye,

o bacağı kesmek gerekti.

ağır ağır geziniyor şimdi.

yine çok zaman dalgın sanki,

hareketleri yavaş, kendince,

bazen de ama belli ki keyifli.

dün gördüm bahçede,

bir kuşa doğru seğirtti,

yalpaladı biraz, doğruldu.

o bacağın yokluğu

hiç aklında değildi belli ki.

birden aklıma geliverdi:

kediler de insanlar gibi

çabuk alışıyor demek eksikliğe

eskiden varken artık olmayan şeylere.

gençlik. ölen dost. eski sevgili.

kediler de bizim gibi

yaşayabiliyor demek eksile eksile.

roni margulies

kapı

2009-12-08T14:37:00.000-08:00

çalınır

kim ne getirir

vazgeçemediklerin

anahtarları vardır.

sezilir

kim ne zaman gelir

yatağında uyuyan bir kedi

söyler içindeki türküyü

insan bazan o kadar yalnızdır.

yoğun günler yorgun günler...günler sarmal...günler yay...günler...günler...

2009-12-08T14:28:00.000-08:00

gerçekler nerde, hüzünler çoğalmış
aşk için kurduğum düşlerin yerini,kocaman yanılgılar almış
geriye dönemem, ölümden beterdir yenilgiler
gözyaşlarım birer birer, uykularımda toplanmış

gece oldu, sözüm bitti, uykum geldi, yatağım boş, üşüyorum, nerdesin
tükendim artık, sen yoktun, hiç olmadın, ben ağladım, sen güldün, nerdeyim

sevgiler nerde, gerçekler yalanmış
aşk için kurduğum düşlerin yerini, kocaman yanılgılar almış
günleri geçiremem, kalbimden düşer sevişmeler
gidişlerim birer birer, özleminde çoğalır

gece oldu, sözüm bitti, uykum geldi, yatağım boş, üşüyorum, nerdesin?
tükendim artık, sen yoktun, hiç olmadın, ben ağladım, sen güldün, nerdeyim?

dinlenesi...izlenesi...
http://www.youtube.com/watch?v=N-bj9HpGTOA

mektup

2009-11-25T12:43:00.000-08:00

...mektubun gelişiyle havalanan içimdeki kuş yavaş yavaş kanatlarını susturuyor, kendine tüneyecek bir dal arıyordu. zarfı açtım. yüreğimin ve beynimin; anılarımın ve yarınımın üstünde benekli lekeler bırakacak o zarfı açtım. içimde duyduğumla, içinde bulduklarım bambaşka şeylerdi. keşkelerimin iyi ki’lerimden fazla olacağı korkusu filiz verdi yendien, içimde. korku ve heyecanla okudum. yüzyıllar sürecek bir masal edasıyla yazılmış, eti topu üç dakika süren, ucuz; ilaç firmalarının bedelsiz dağıttığı not defterlerinin birinden kopma küçük bir not kağıdına yazılı; ömrümün özeti mektubumu okumayı bitirdim. korkularımla yüzleşmenin huzuru vardı şimdi. evet. hiçbir şey olmamıştı. her şey aynı ve sakindi. değişen olmamıştı. mektubu yavaşça kat izi belirgin yerlerinden özenle katlyıp yuvasına koydum. incitmedim. zarfın yüzünü yüzüme çevirdim. işte o an ne olduysa oldu. zarfın üstüne ince ellerle işlenmiş bir el yazısından çıkma: senin için, hep sana… sözcüklerinden bir harf, diğer sözcüklerden, zarfın üstündeki bu kısa ama derin metinden kopmak, uzaklaşmak istercesine büyümeye ve dağılmaya başladı. sonra bir diğeri ve bir diğeri…derken tüm harflerin harf harf, hece hece, sözcük sözcük örgütlenişini; büyüyyerek dağılışlarını gördüm. yazılar büyüyor, dağılıyor, solgun bir desen haline geliyordu mürekkep. zarf ıslanıyordu. ağlıyordum…

öncesi...

2009-11-24T14:19:00.000-08:00

damlaların kendinden geçercesine dans ettiği bir yağmur günüydü. gökteki bulutlardan gri kanatlarını güç bela ayırtedebildiğim o kuş ağzında bir zarfla çıkageldi.

...

olmamalıydı. olması gerekmiyordu bundan oldukça emindim. nasıl olmuştu, neden olmuştu, niye bu haldeydim; bu haldeydi. bilmiyordum ama olmaması gerektiğini gereğinden fazla duyumsuyordum.

biteli. gideli. yiteli. aynı kutup iki mıknatıs gibi yaklaşıp yaklaşıp birbirimizi iteli çok olmuştu. olağan bir insan aklıa sahip birisi şimdiye dek oktan unutmuş olabilirdi. ama ben yapamadım işte. uzun zaman olmuştu. ve uzun zaman bunu başarabildiğimi. onu yaşamımın bir kıyısında somaya yakın bir saksı çiçeği gibi güneşimden uzak tutup kaderine bırakabileceğime olan inancım az da olsa filiz vermiş gibiydi. yanılmışım. uzun zaman dokunmadım. hep bir köşede öylece kalsın ellemeyeyim istedim. ondan kalan hiçbir fotografa dokunamadım; aldığım tüm albümler ambalajında kaldı. aldığı armağanları doldurduğum kutunun ağzını kalın bir bantla kapatıp, üstüne meyve desenli bir örtü örttüm. ona aldığım ama bir türlü veremediğim armağanları da içine attım. kapattım. üstünü örttüm. tüm yaşanmışlıklarımı kilitli bir sandığa gömer gibi gömdüm. böyle olmuyor muydu tüm filmlerde, romanlarda...böyle unutulmuyor muydu eskiler...böyle toplanmıyor muydu bten bir ilişkiye dair tüm hayat dağınıklıkları...

uzun zaman olmuştu. artık geriye gelmez, dönemez, dönemem sanmıştım. yanılmışım. aldanmışım.

bitmiş paketi burnuma götürüp tinerci çocukların tineri ciğerlerine çektiği gibi tütünü içime çekiyordum. yazma isteği içinde ancak yazamama eylemiyle kıvrandığım bir gündü. kapı çaldı. açtım. postacı. daha gündelik bir kuru selamımı bile veremeden elime bir zarf tutşturup merdivenlerin yamacına tırmanarak kayboldu. eğer benim gibi siz de bir bodrum kat bir evde yaşıyorsanız. gidenin ardından bakakalan gözleriniz hep gökyüzüne bakar gibi kalır. uzun uzun baktım ardından. gitti. bir çift postacı botu yankısıyla gitti.

zarfımla başbaşa kalmıştım.

(bölüm 1 )

zaman

2009-11-20T01:22:00.000-08:00

ilginç bir kavram şu zaman. değişken ve çok boyutlu aslında. özüne inmeye çalıştıkça daha derine kaçan; kovalanan bir şey. bazen geçmesini, bazen de gelmesini bekleriz. "ah, şu günler bir geçsin..." ya da "ne zaman ... acaba..." her iki şekliyle de bekletir bizi. saniyelerden alır dakikalara, dakikalardan saatlere, günlere, aylara ve hatta yıllara doldurmaya çalışırız. yıllar birer anıya ve anılar da en sonunda bir ömre denk düşer.
her yaşantının içindedir zaman. güzel anılarımızın kanıtı: "onunla şu aylarda...", "biz, hepimiz bir sonbaharda..." vs vs vs... en hüzünlülerimizin de mührüdür tabi ki: "lanet olası bir kış ayıydı...", "temmuzu hiç semem..." gibi gibi gibi...
bazen şükrederiz bazen de lanetler yağdırdığımız olur.

şimdi benim burada bu yazıya başlamamla alakası ne olabilir şu "zaman"ın.

beklediklerim var olric!

gelmesini, geçmesini istediklerim...zamanla birlikte, zaman içinde...

yaşamak, hüznü ve sevinci, dinginliği ve gerginliği de özüne inerek, tadarak ve tattırarak geçip gitmektir. zam-an, çoğu dönem yaşam içre anlar bütünlüğü ve sıradanlığı gibi görünse de aslında (en azından benim) usumuzun asla alamayacağı boyutta bir okyanus kadar akışkanlık ve üstüste konmuş binlerce everest'ten aşağı bakmak kadar derinlik taşır.
şu dönemde umduğumu değil de bulduğumu yaşıyorum. akışkanlığın derinliğine kaptırdım gibi kendimi. her şey oldukça hızlı gelişiyor. sözün bittiği yer var ya hani. işte beni oraya götürüyor. kim mi: siyahın,gecenin, sessizliğin ve anlamın en güzel kolajı...zaman işte...zaman...

not:not'u da zaman aldı götürdü. başka bir aralıkta, başka bir dilde...

ka n

2009-11-17T07:17:00.000-08:00

yüzün yakamozlanır akşam saatlerinde
kime çıkmaz piyangosu hüznün
belki de sombalığa en son
ve demir kırı bir taya
ertesi yasaktı, es vardı
bir tek uzun gecelerde

çıkrığında intihar edeceğim kuyu
zaman kuyusu, soluksuz ve ıssız
inip çıkar ölüm, durana dek yüzümdeki
sevişen kederlerle gülün gümü
adımdan çıkardım bir a
gözlerimde gezer geriye kalan

kaan ince

(sıcak bir ağustos'a neler vermezdim ki şimdi...)

tüm acıdaşlarıma arabesk bir konçerto ve vivaldi sabah sabah...

2009-11-12T21:11:00.000-08:00

ve gitmek sonsuza açılan uçurumdur,
gitmeninaçtığıyaranınderinliğininbüyüklüğü
ve kalanın
buderinacınıniçindekihalveti
ve zamanın
onarmadan akıp geçmesi, kişiyi kendine çeker [her birini bir diğer köşeye]
...
bağlaç yok'olur
...
bir başınalık ve tekdüzelik sarar her yanı...
şarkılar ve şiirlerin anlamsız kalışı tam da bu noktadadır,
romanlardaki karakterlerin birer hayal ürünü oldukları bu günlerde algılanır,
göçmen göçünü yola bu vakitlerde vurur,
söz uçar
yazı ...
yazının da uçmayacağına kimse garanti veremez...

not: acı kavramı ne kişiye göre değişebilir ne de yaşanılan zamana. acı, kişinin varlığıyla eşdeğerdir. kişi varoldukça acı da kendini yenileyip, yineleyecektir. acı, değişmez ve biraz da kalıcıdır.
ve bazen sözcükler tümcelerden daha anlamlı kalabilir: bkz.
özlemek - özürlemek - özrü dilemek - öze dönmek - öze dönmeyi istemek - özden geçmek - özden kopmak - özgürleşmek ...

gidenin karşısında kalan, kalanın ardından giden...

2009-11-08T09:44:00.000-08:00

kim ne kadar, nereye gitmiştir!
….
giden, sadece bir mekan ve zaman değişikliği içindedir.
kim bilir
belki de kalan, gidenin içinden kopup gitmiştir
ve kendi istemiştir…
Ve böyle kalsın istemiştir…
Ve geç kalmayı seçmiştir…
Ve yanlışa inanmıştır…
Belki kandırılmıştır…
Kırılmıştır…
Biraz kırmıştır…
…
giden mi kaybedendir yoksa kalan mı….
Gideni bir noktaya, kalanı da daha bir uzak noktaya yerleştirdiğimizde; gidenin kalana göre uzaklığı ile kalanın bu gidiş eylemine olan toplam uzaklığı usa sığmaz boyutlardadır.

(şimdi bu yazının üstüne bir kadeh kırmızı şarap ve fonda cohen...)

şiirdir...derindir..şairlik çeker insanın "can"ı

2009-10-24T02:13:00.000-07:00

bir bıçak edin artık kendine
bırak avutmayı bedenini
ucuz zehirlerle, alkol vb.
balkırken ölümün çelik dikeni

bir bıçak...
kromaj kaplı bir kan lekesi
parlasın üstünde ve
uğuldasın ölümün sesi

bir bıçak edinin...
önce ucunu dene
iyi gelirse eğer
gömersin şehvetle etine

bir bıçak edinin artık...
bileğine bir şans tanı
eğlenirsin hem işte birkaç saniye
de olsa seyrederken fışkıran kanı

bir bıçak edin artık kendine
titremeye başlamadan elin
bulamazsın sonra yaşlanınca damarı
kaçar tadı şölenin

İsmail Uyaroğlu - BIÇAK

ben yunus'u neyleyim yunus ummandan çıkınca...

2009-10-08T05:49:00.000-07:00

"uzakta kalana yakında durmayana
yakından bakıp uzak durana
kalıp da uzakta yakına varmayana..."

ا ile ب
us'un suyunda yunduğundur bu vakit

su uyur
ten uyur
sen uyumazken

yüklediğin ilk hecedir yaşam içre bir kara kitaba
us'tan öte
us'tan beri ne kaldıysa...

usundur senin ustan
kalan, cana fedadır
cümleyi sine çeker
ders almışsan us'tan

düş'ün bilime yeğdir
ten ararsa durmaz
düşün ki alemi cihan
tende can canda tindir

azar gönül dost ister
dost bulmayınca nesin
az'ar az'ar yitince
sevdayı ten ne etsin

*bilim: bilmek, öğrenmek.
*nesin: ne eylesin.

2009-10-05T13:15:00.000-07:00

"Cümle alem gizlidir bir Elifte

Ba dedirtmen bana sonra azarım."

Yunus Emre

don quixote ve yel değirmenleri ya da gidişler ve kapı aralıkları

2009-10-04T14:02:00.000-07:00

yola çıkan her kişi bir gidişi yüklenmiştir. yola çıkmadan, yolda ve yola son verirken usunda hep bu gidişin düş-izlerini taşıyacaktır.

giden kişi, önce ardında bıraktığından başlayacaktır
-bu gidişin izlerini taşıyacak; acının diğer yarısının sahibinden-
düşünmeğe.

ne yapacağından önce tarihiyle yüzleşmesi gerekecektir. ne yaptım, diye soracaktır kendine durmadan ve yol boyunca -ki kim bilir belki de yol bitecek ancak sorgu ve gidişe dair sorular bitmeyecektir.

giden, ardında bıraktığını eğer gitmeden önce -yeterince- düşünmüşse gözleri daha az arkada kalacaktır.

giden, ardında ne bıraktığının farkında bile değilse, vicdan azabı denen, tüm renkleri yutan bir karanlıkta kalacaktır, kör olacaktır.
________________0___________________
her giden ardında ne bıraktığını, ardında bıraktığının dünyanın/yaşamın geri kalan yarsına nasıl ve ne kadar dayanabileceğini daha önceden iyice düşünüp, ölçmüş olmalıdır.
-ki bu durum ona belki bir yol haritası, bir kılavuz sunacaktır.
-ki giden, içinde huzura benzer bir duyguyla dingin kalacaktır.
________________0___________________
yolu usuna işlemiş olan eninde sonunda gidecektir. bu kesindir.
________________0___________________
gidenle kalan arasında pek çok fark vardır.
giden,
gitmiştir bir kere,
kalansa;
yarımdır...biraz eksik.
giden, yola çıkmanın yeni yerleri, yeni 'yaşam'lar bulmanın heyecanını taşıyabilir.
kalanın eskiye sahip çıkmaktan başka çaresi yoktur, anılarla yaşayacaktır.
giden, adım atacaktır.
kalan, duracaktır.
giden, herhangi bir kapıdan dışarı çıkarken usunda yüklü olanları da beraberinde götürecektir.
kalan, kapının diğer yanında, içeride; içinde yıllardır biriktirdikleriyle öylece baka-kalacaktır.
________________0___________________
giden, bir kapıyı ardına kadar açık bırakırsa
dönen (mutlaka) olacaktır.
________________0___________________
[giden,
kapıyı ardına kadar açık bırakarak; kalan'a 'gel' mi demeyi istemiştir?]
________________0___________________
kalan, kapıyı kapatmışsa...

ve değirmenler...değirmenler don quixote'yi her zaman beklerler...

2009-09-27T13:20:00.000-07:00

bir iç çekişin gayri resmi sesidir bu anlatacağım size. evvel yıllar önceydi, geçmiş zaman içinde, yaşlılar henüz genç, gençler ise henüz doğmamışlardı. ömür kısaydı, uzundu diye hiç kimsenin dert etmediği zamandaydı. güneşin ve ayın vakti doğru, yağmurun ve karın keyfi yerindeydi. şöminenin ateşini yürekle ısıttığımız dönemdi. bir gün pencereye uzak diyarların gezgini, yorgun bir kuş tüneyiverdi. uzun uzun bakıştığımız anlarda; birbirinin tıpkısı titrek yüreklerimizin rengini ve telaşını ayıran tek şey soğuk pencere camıydı. açtım pervazı. açtım ki içeri girsin. birlikte ısınalım, birlikte ötelim. birimiz söylerken, ötekimiz dinleyelim. Gün gecenin eşiği üstünde bekliyordu. Sokaklar sınırlarını çizmeğe başlamış ve sokak adımlayıcıları ellerini çekip, eteklerini toplamakla meşguldü. Bizi bizden başkası görmüyordu. Pencere hizasına denk bir çınar dalı bir de eski radyonun kült şarkıları.
Pencere buğusunu yitirdi çoktan. gözlerimle içeri girişini bekliyordum. Ellerim omuzlarından kesik, ayaklarım geri geri yürüyecek gibiydi. Cesur değildim ne de zerre kadar delilik kalmıştı içimde. Şarkı bitti. Buğu çözüldü. Sokak tenhasını yakaladı. Ama gelmedi içeriye. Girmedi odama. Atmadı içinde biriktirdiği zehri. Sisi ve geceyi özümsemeğe hazır gökte kanat açtı boşluğa. Uçtu gitti.
Ardından bakakalmış bir çift gözle doldurdum ağulu şerbetimi anılardan damıttığım. Diktim usumu karartarak. Omuzlarından kesik kollarımın yerine bir çift kanat uzayıverdi ki uzar oldum gökyüzünde derin bir iç çekiş ve kanat sesi haykırarak…

eksik metin...

2009-09-24T10:43:00.000-07:00

...çoğu zaman yazmak isteriz. yazmak, kanatmak, içteki; taa derinlerde bir yerlerde kalmış/ama gerçekten kalmış, yaşanmış bir şeyleri. inanmaya değen, sorumluluk gerektiren anılar gibi. yazıp kurtulacakmışız gibi. derinde bir yerlerde kalan tozlu oyuncakları ele alıp yeniden oyun çağına / oyuncağına/ dönecekmişiz gibi. hep olur ya hani, eleden yitenin değeri sonradan anlaşılır...işte öyle bir fenomenmiş gibi. ısrarla kanatıp yarayı, açmak isteriz. eskiyi...defterleri...

yazmak, bir elin us içine dalıp dalıp, usu karıştırması ve eline gelen her şeyi gün ışığına kusması gibidir. "gibi"lerle anlatabilirim ancak. çünkü ben bir yazar değilim! yapabileceğim sadece ustaki herhangi bir anıya yapışmış herhangi bir keneyi bulunduğu yerden koparıp geride kalanı kanatmak ve ardından kanayan yaranın kabuk bağlamasına seyre durmak ki ardından kabuk bağlayan benmişim (gibi) kalırım ve uzaklaşmak sadece uzaklaşmak...elimde kene ve yaraya ait izlerle...

(devamı gelecek...)

biraz sezen, biraz oruç aruoba, biraz varlık, biraz yokluk…

2009-09-13T14:58:00.000-07:00

- neden ağlıyorsunuz, efendimiz?
- senin adına hiç şiir yazıldı mı, olric?
- ….

yüklü bulutlar gibi içim her an yağdı yağacak yağmur gibiyim hızlı düşünüp yavaş hareket ediyorum sabrımı sınayıp usumu bileyliyorum bazen şarkılar geçiyor düşüncelerimin içinden bazen de şarkılardan geçiyorum düşlerimden vazgeçerken acımı muhkem kılıp yaralarımı bir oya gibi işliyorum eskilerimi biriktirdiğim sandığımdan çıkarıp dizime düşünüyorum – ki düşündükçe yaralıyor kendini insan – ben bu şarkıların neresine koysam kendimi eksik kalıyor bir yerlerde bir şeylerim çünkü ben bir’im çoğul olamamışların tutunamayanların krallığında soytarı biraz da kedisi kaçmış şair dergahı bozgun derviş imgesi eksik şarkı neyim ki ben neresindeyim ki bu devrin tuvalimdeki kırmızılar biraz soluk siyahlar daha derin kalbimdeki resmi geçit henüz bitmedi ya çıldırmanın arifesinde ya dahiyane bir fikrin içindeyim…

[isteyerek ölen kişi ile istemeden ölen insan arasında, temelde, kökten bir fark vardır: -
İlki, herşeyin ötesine geçmiş olmakla, huzurludur;
Ötekiyse, hiçbir şeyi çözememiş olmakla, huzursuz…]*

“toprakla kapanmış bir deniz cesedi”** duruyor önümde ardımda yaşanmamışlığın mahcup telaşı pişman ve şaşkın eli avucuna sığmayan büyüdükçe gözleri yuvalarından fırlayacakmış gibi bir dev duruyor karşımda sus –
pus –istenci umuduna yabani kalbine giden tüm damarları tıkalı

“belki şehre bir film gelir”*** kulağımda inceden inceye insan içre işleyen sağlam bir iğne oyası çeyiz sandığı yüz görümlüğü…

Kapansın perde ve yaşam başlasın!

* yakın/ o. Aruoba s.61
**daktiloya çekilmiş şiirler/ n. Marmara s.2
***gülümsezenaksu

2009-09-13T08:09:00.000-07:00

><> ><>

><>

"hayat, düşünceleri tutan bir hapishanedir." o.atay (tutunamayanlar)

2009-09-13T07:46:00.001-07:00

olric ile sayıklamalar II.

- güneşli günler efendimiz.
- yağmur yağacak gibi, olric!
- ...
- bugün ne istiyorsun?
- hiç. sizi izlemek bile yetiyor, efendimiz.
- anlat bakalım.
- neyi efendimiz? neyi anlatmalıyım?
- kaybettiklerini anlat, yitirdiklerini, olric.
- üzülüyorum, efendimiz. özlüyorum.
- en çok neyi özlüyorsun, olric?
- sizinle sohbet etmeyi, efendimiz.
- daha başka?
- sizi efendimiz. ben yalnızca sizi özlüyorum.
- kendine daha ciddi nedenler bulmalısın olric. ben zaten buradayım! istediğin ve aradığın şeyi özleyebilirsin; elindeki ve bulduğun şeyi değil!
- yine de özlüyorum efendimiz. endişelerim var.
- ....
- ....
- sus artık!
- peki, efendimiz.
- yok, susma! konuş, konuşalım. yitirdiklerimize ne kadar çok üzülüyoruz, değil mi olric? değer yargılarımız değişiveriyor aniden. yitirince kıymete biniyor her şey. (...)
- yitirdiklerinize mi ağlıyorsunuz, efendimiz?
- (...) ağlamıyorum olric!
- peki...
- şu ağacın altındakiler nedir, efendimiz?
- ağacını terkeden meyveler, olric. ağacından sıkılan meyveler.
- ağacından bıkan meyve olur mu hiç, efendimiz?
- bıkmışlar işte! hem, her şeyin bir ö m r ü var. biliyorsun. bir yere kadar...
- ...
- susarsın öyle işte.
- yağmur yağıyor, efendimiz. güneşli günler gelecek demektir.
- güneşli gün içre eksik şeyler de olacak, biliyorsun değil mi? biraz eksik devam edeceğiz artık. biraz yarım. sonra biz de...

(uzunca bir sessizlik ve yağmur diner...)

- olric... orada mısın?
- buradayım, efendimiz. tam yanıbaşınızda.
- gidelim, olric.
-....
-....
- gidelim, efendimiz.

"hayat, düşünceleri tutan bir hapishanedir."

2009-09-13T07:46:00.000-07:00

olric ile sayıklamalar I.

- günaydın efendimiz.
-gün aynı, olric!
- ...
- ...
- ama bugün daha aydınlık bir gökyüzü var, efendimiz.
- yerin dibine batmış biri için gökyüzünün ne önemi var ki, olric...
- haklısınız, efendimiz. lakin şöyle başınızı kaldırırsanız, etrafınıza sadece bir göz gezdirseniz dahi olur. henüz herkes, her şey gitmedi.
- gittiler, olric, gittiler... sana şimdi tok bir sesle kükreyip devasa şiirler okumak isterdim ancak bak dilimdeki çıbana, artık okuyamıyorum işte. anla...
- anlıyorum, efendimiz. dilinizdeki çıbanı tanıyorum lakin yüreğinizdeki ateşi de görüyorum! bir yanardağı taşıyan yüreğinizi. bakın, efendimiz. bakın kuşlar geçiyor. göç ediyorlar...kanatlarında eski bir iklimi mi taşıyorlar yoksa...ne dersiniz...efendimiz...
- yeter, olric! yine başladın şiir yüklü tümcelerle konuşmağa. yeter diyorum!
- kimbilir hangi iklimden geliyorlar...

(uzunca bir sessizlik ve kuşlar geçer...)

- olric... orada mısın?
- buradayım, efendimiz. tam yanıbaşınızda.
- gidelim, olric.
-....
-....
- gidelim, efendimiz.

gök gürültüsü, şimşek, yağmur, sel ve nesin vakfı...

2009-09-11T14:11:00.000-07:00

''Sevgili Dostlar,

Kötümserliğe kapılmaca yok. Hayat bir mücadeledir. Bu sel felaketini de bu mücadelenin bir parçası olarak değerlendirip eski günlerimize dönmek için canla basla, askla şevkle çalışacağız. Eskisinden daha da güzel bir vakıf yapacağız. Yarın çok daha kötü bir sel felaketi bekleniyormuş. Nasıl mümkünse! Elimizden geldiğince hazırlanıyoruz. Küçük çocuklarımızı anneleriyle birlikte İstanbul'daki evlerimize yolladık. Vakıf'ta sadece eli iş tutan gençler kaldı.

Görmeden anlaşılmaz ama felaketin boyutlarını anlatmaya çalışayım. Şu anda çamurdan bir vakfımız var desem abartmış olmam. Bodrum kat bastan aşağı, giriş katı bir buçuk metre kadar su altında kaldı. Bahçedeki su düne kadar boyu aşıyordu. Simdi suyu gitti diz boyu balçığı kaldı. Çizmeyi bırakmadan ayağınızı balçıktan kurtarmanız zor.

Selin sürükledikleri meyve ağaçlarının arasına takılmış, ağaçları eğmiş, kocaman bir bariyer oluşturmuş. O yemyeşil bahçeden geriye eser kalmadı. Çoluk çocuk hep birlikte o kadar da çok emek vermiştik ki… Hayvanlarımıza yem için ektiğimiz onlarca donum tarla bataklığa dondu. Seralarımız kimbilir nerelerdeler.

Komsu haradaki onlarca at boğuldu. Muhteşem atlardı. Hep birlikte koşmaya başladıklarında zemini zangır zangır titretirlerdi. Çocuklarımız, o atları küçücük boylarıyla çitin üstünden uzanarak, bahçeden kopardıkları tutam tutam çimlerle beslerlerdi. Minicik ellerle atların koca koca dişlerini yanyana görmenin keyfine doyum olmazdı ... Baskalarina para kaynağı olan o atlar bizim neşe kaynağımızdı. Gitti gider canim atlar.

Tiyatro salonumuz tanınmaz halde. Şu anda içine bile girilemiyor. Mutfağımız kullanılmaz durumda, içine zor giriliyor. Çamaşır makinaları, bulaşık makinaları, kurutma makinası, buzdolapları, fırınlar, soğutma depoları, kalorifer kazanı... Medeniyet namına ne varsa yok oldu. Et stoğumuz perişan. Kokuşmadan gömmek gerekiyor. Ama nereye? Her yer balçık.

Su, elektrik, telefon, internet kesik elbet. "Dereboyu"ndaki evime uzun süre ulaşamadık. Aziz Nesin'in en önemli notları oradaydı. Sel, ağaç kütüğünden karavana kadar, ne bulmuşsa önüne katmış tüm şiddetiyle akıyordu. Neyse ki ev yıkılmadı ve notlara bir şey olmadı. Mucize diyesim geliyor. Kullanılmaz hale gelen koltuk, kanape, yatak yorgandan ya da tamamen suya gömülen elbise depolarımızdan söz etmiyorum bile.

Bitirmek üzere olduğumuz "Sanatçı Evi" perişan. Yeni bastan yapacağız. Kitap depolarındaki on binlerce liralık Aziz Nesin kitabi mahvoldu. Aziz Nesin'in yıllarca biriktirdiği gazete koleksiyonunun büyük bir kısmını ciltletmiştik. Büyük ölçüde parasızlıktan ama bir miktar da ihmalkarlıktan ciltletemediğimiz binlerce gazete hamur oldu.

1976'nin Politika gazetelerini gördüm. İçim acıdı. Mezunlar dahil bütün büyük çocuklarımız Vakf'a geldiler. El birliğiyle Vakf'ı temizlemeye çalışıyorlar. Felaketin boyutunu anlamak için görmek, yaşamak lazım.
İki tesellimiz var:
1) Hiçbirimize bir şey olmadı.
2) Aziz Nesin'in bütün arşivi kurtarıldı. Çocuklarımızın ilk aklına bu notlar gelmiş. 3000 dolayında dosya... İnanilmaz bir surat ve imrenilecek bir işbirliğiyle çocuklar bütün dosyaları su basmadan kütüphaneden ikinci kata çıkarmışlar. Sabahın köründe uykularından fırlayıp...

Çocuklarımızın kimisi haylaz kimisi yaramaz kimisi söz dinlemez olabilir, ama hiç görmedikleri Aziz Dede'lerinin notlarının ilk kurtarılacak eşya olduğunu biliyorlar... Eğitim işte böyle bir şey olmalı. Her şeye karşın iyimserliğimizi elden bırakmayacağız ama. Sürekli ileriye bakmaya and içtik. Mücadeleye devam!

Sevgili Dostlar, Nesin Vakfı'nın ana binasını depreme karşı güçlendirmek gerekiyordu. Bu sel felaketiyle birlikte binanın zemini daha da zayıflamıştır. Binayı güçlendirmenin maliyeti 350-400 bin lira arasında.

Sel felaketi dolayısıyla zararımızın da (insan gücünü saymazsak) en az 500 bin TL dolayında olduğunu sanıyorum. Bizim boyumuzu fersah fersah asan meblağlar bunlar. En zor zamanlarımızda hep yanımızda olan sizlerden bütçenize göre bir katkı bekliyoruz.

Çok teşekkürler. Sizlere ve geleceğe inancımız sonsuz. Hepimizden sevgiler, saygılar.''

Ali Nesin

İnternetten bagis icin: https://secure.cs.bilgi.edu.tr/nesinvakfi/bagis.php.

Banka hesap numaraları:
TL hesapları:

İş Bankası, Parmakkapı Şubesi Şube kodu 1042 Hesap no. 0714327

Ziraat Bankası, Çatalca Şubesi, Şube kodu 130, Hesap no. 952 22 32 - 5001

Vakıf Bank, Çatalca Şubesi, Şube kodu 237, Hesap no. 434 84 59

Posta Çeki no. 164 00 09

Euro hesapları:

Ziraat Bankası, Çatalca Şubesi, Şube kodu 130, Hesap no. 952 55 01 -- 5003 (IBAN: TR 80000 1000 1300 9525501 5003)

Vakıf Bank, Çatalca Şubesi, Şube kodu 237, Hesap no. 400 79 36

Dolar hesabı:

Ziraat Bankası, Çatalca Şubesi, Şube kodu 130, Hesap no. 952 55 01 -- 5001 (IBAN: TR 37000 1000 1300 9525501 5001)

Vakıf Bank, Çatalca Şubesi, Şube kodu 237, Hesap no. 400 79 37

CHF hesabı:
Ziraat bankası, Çatalca Şubesi, Şube kodu 130, Hesap no. 952 55 01 -- 5002 (IBAN: TR 10000 1000 1300 9525501 5002)

Swift Kodlar:

Ziraat Bankası, Çatalca Şubesi Swift kodu: TCZBTR2A

Vakıf Bank, Çatalca Swift kodu: TVBATR2A. (Ntvmsnbc)

aynı göğe kanat açtığım; kırık martı kanadı dostum orkun'a...muhtaç olduğu için değil, şu anda ihtiyacı olduğu içindir...

2009-09-10T15:19:00.000-07:00

sevdadır

g ö ğ ü k u c a k l a y ı p g e t i r d i m s a n a
k o k l a
a ç ı l ı r s ı n

solmuşsun
benzin sararmış
yorgun bir işçinin yüzüne benziyor yüzün
öyle bükük bakma bana

çam kolonyası getirdim sana
kentli dağlıların haklı sevdasını
bolu ormanlarından çarpan bir koku
sanki köroğlunun ter kokusu
aman kokusu, billah kokusu
canlarım, canım benim

üzme kendini bu kadar
sana umudu öğretmeyenlerin suçu mu var
bak yeryüzü ne kadar geniş
ne kadar dar
....
....
arkadaş z. özger

bir şiir...

2009-09-09T07:47:00.000-07:00

AKLIMA TAKILAN

seni bir yabancı gibi karşıma alıp
bunun dayanıklı bir şey olmadığını
sürekli kılınamadığını, çünkü aşkın
yapılan bir şey olmadığını,
başlangıçta bir melek konduğunu
sonunda bir kelebek öldüğünü,
yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın
bir korkular ve alışkanlıklar bütünü
olduğunu,
bütün bunları sana
nasıl anlatacağım ?

BİRHAN KESKİN

2009-09-08T11:00:00.000-07:00

küçelere su serpmişem
yar gelende toz olmasın
eyle gelsin eyle gitsin
aramızda söz olmasın

samavara od salmışam
istekana gend salmışam
bir haftadır tek galmışam
yarim gidip tek galmışam
ne ezizdir yarim canım
2-ne şirindir yarim canım

piyaleler ıraftadır
her biri bir taraftadır
görmemişem bir haftadır
2-yarim gidip bir haftadır
ne ezizdir yarim canım
2-ne şirindir yarim canım

mreaklısına:
küçe: sokak
istekan: çay bardağı
gend: şeker
salmak: atmak
piyale: kâse, kadeh, çanak
ıraf: raf

kulak kaşıntısı...

2009-09-08T10:57:00.000-07:00

ses ve gece -1

2009-09-07T15:27:00.000-07:00

içinden şarkılar geçer bazı gecelerin. herkesin uykuda düşlerle yoğrulduğu geç saatlerde, senin kulaklarından derinden gelen oldukça sesi kısık melodiler vardır ya hani. işte onlardan biri. inceden inceye geceye /-i işliyor.

özlediklerim geliyor aklıma. bazen burnum kesif bir anı kokusu alıyor. çocukluğumdan kalma; ilk gençliğime ait... an içinde duraksıyorum. o an - ne öncesi ne de sonrası işte tam içinde bulunduğum; yaşadığım andan bahsediyorum- içimde dolaşan kanın damarlarımdan ayrı bir yolda, başına buyruk ilerlediğini seziyorum. ilk defa eminim. yaşadığıma!

özlem, geçmişe döner hep. istek ise geleceği hedef edinmiştir kendine. isteyerek özlem duyuyorsan...ya da özlem çekmek istemiyorsan... araftaysan... vay haline! bu ne büyük bir dehlizdir. bu ne yüce kaos...

[gözümde büyütüyorum her şeyi. küçücük yuvalarıyla koca dünyayı içine sığdıran gözlerimle. yaşadığını bu denli yoğun duyumsamalı mı insan. iliklerine, sıvılarına değin... ]

ajda söylüyor: "kimler geldi, kimler geçti hayatımdan..." gecenin en karanlık ve ince saatlerinde. herkes uykudayken. sus ve pus oyunlarını bitirmiş, elekler duvara asılmışken. içinden şarkının büyüsüyle daha derin uykularda kaybediyor kendini gece. düşle halvet oluyor. bir yerlerde olric'in sesini duyuyorum. bana mı sesleniyor ne.

- gidelim, efendimiz.

- gidelim, olric.

özleyebildiğim şeyler varsa yaşamışım demektir. yaşadıklarımı anımsayarak, bu yirmi sekiz yılı, uzun soluklu bir kitap okumanın hazzıyla yad edebiliyorsam ne mutlu bana. sanki bugün benim doğum günümmüş gibi. kimbilir...

sürç i lisan ettim mi ki... ettiysem de affola...

yeniden başlamalı

2009-09-05T00:56:00.000-07:00

gülpembe bahar türküleriyle,
kıyıda gölgesine oturup zeytin ağacının
ben geldim derim eski günlerin
düşelim yollarına
kanayan sevgi çiçeğinin
yeniden doğup eline günün,
yeniden duyup adını gülün yeniden...
yeniden başlamalı, yeniden anlamalı,
yeniden dinlemeli o yiten türküleri
dağılır gider kara bir bulut dokununca bir dost eli...

nerde tükettin türkülerini,
yanıyor işte ışık o serin dost odalarında
aç kapını çık eskisi gibi
yolunu gözlemesin kıyıda zeytin ağaçları
yeniden yürü tozlu yollara,
yeniden uyan o sabahlara,
yeniden....
açılır dost kucağı,
açılır sevgi gülü,
açılınca yeniden o büyük eski kapı
dağılır gider kara bir bulut dokununca

bir dost eli...

bunca sözün ardından melodiyle kulağı yıkama vakti...

http://rapidshare.com/files/275865629/Husnu_Arikan_-_Yeniden_Baslamali.mp3

...

2009-09-04T18:36:00.001-07:00

http://vimeo.com/3352352

3 kitap

2009-09-03T14:59:00.000-07:00

uzak

ile

yakın

uzak'tan...

"babam'ın anısına" diye başlayan bölümdür benim için "uzak"ın içine girme serüveni.

"her ölüm dünyada bir çatlak açar- bir boşluk bırakıp öyle gider her kişi: öteki kişiler de, şimdi, o çatlağı kapatmakla, o boşluğu doldurmakla görevlendirilmiş gibi hissederler kendilerini." der hemen altında aruoba- ki artık "özlem çekene kılavuz" olmaya da hazırdır kitap/aruoba.

bugünlerde yeniden raftan indirip elime aldım bu kitabı. "cesetizleri"nin bize göre büyükbabasını; ona göre ise "baba"sını yitirdiğini gördüğüm, o büyük rastlantı gecesinden sonra dolan gözlerime inat okuyorum.

birini sevmenin... sevdiğini yitirmenin...ardından özlem çekişlere girmenin yorumlarını dinliyorum yeniden.

şöyle der aruoba, ben sayfalar arası geze-dururken:

"özlem, en yoğun mutluluk ile en derin acının orta noktasıdır:-

özleyenin özlenen ile daha önce yaşanmışlardan gelen anıları, yoğun bir mutluluk taşır özleme- ama, öte taraftan, özleyenin özlenen ile şimdi yaşayamadıkları, derin bir acı getirir ona."

ekler:

"özlem, mutlu acılıktır..."

...................

ile'den

"her içtenlik çabası, gidiyor, dolambaçlı ilişkilerimizde kurduğumuz sahteliklere çarpıyor..."diye başlar.

"iki kişi, ilişkilerini, onu o l d u r a c a k kadar kuramazlar; ama ö l d ü r e c e k kadar bozabilirler, yaptıklarıyla. bir de, kendi haline bırakırlarsa, kurur gider ilşiki - kendi kendine ölür."

yoğun bir ilişki defteri "ile". kişiyi, önce kendisiyle yüzleştiriyor, karşısındakine karşı sevgisini, sorumluluklarını, ötesini, berisini yoklamasını istiyor; ardından yek'ten çift'e- sonra da bütünden iki ayrı parçaya nasıl bölündüğünü gösteren; temiz bir el ve yürekle tutulan bir günlükle yaşamın ayrıntılarını seriyor aruoba önümüze.

...................

yakın'dan

"ateş,

yakabileceği her şeyi

yakana dek

yanar -

ancak o zaman

söner..." diye giriş yapar içine insanın aruoba "yakın"a başlangıç metninde.

şimdi raftan inen bu üç kitabı, yeniden; yine; aynı acıyla; farklı mekanlarda; sabırla; dirençle okumaya başlıyorum.

yıllar önce yıllar sonra bir kitap...

2009-08-29T23:24:00.000-07:00

"mesnevi'de anlatıldığı üzre bir gün bir bilge, kendi türleriyle uçmayı reddeden iki ayrı cins kuşa rastlar yol kenarında. hayli merak eder bu iki farklı yaratığın nasıl olup da kendi aileleriyle, ait oldukları yerlerde yaşamak istemediklerini, nasıl olup da bir "yabancı"yı kendi kardeşlerine yeğlediklerini. biri karga, biri leylek... o kadar zıttır ki kuşlar, ihtimal vermez birbirlerini sevdiklerine. ta ki her ikisinin de topal olduğunu keşfedinceye kadar. o zaman anlar ki birlikte kaçar, beraber yaşamaları beklenenlerin yanında tutunamayanlar. o zaman anlar ki, sahip oldukları değil, sahip olmadıklarıdır kimilerini birbirine yakın kılan. topal kuşlar birbirini bulur bulmasına da, nereye kadar kaçabilirler ne kadar uzağa? ilk bakışta sanılabilir ki aslında her yere gidebilirler, benzerlerinden ırak olmak kaydıyla."

elif şafak / "med-cezir"

2009-08-28T23:47:00.000-07:00

"ben bir noktaysam...odanın ortasında durdu. şu anda odanın köşegenlerinin kesim noktasında bulunuyorum. bütün köşelere sesleniyorum: içinizden birinde kalmış bir tutunamayan var mı?"

son bir kez daha...

2009-08-27T01:51:00.000-07:00

uzun bir aradan sonra

onca yenilginin ardından

yıpranmış

biraz da eski

sürünerek de olsa

geldim...

yükledim her ne varsa

düne ve dünden geriye kalan

azı çoğu düşünmeden

biraz ağır

yorgun da olsa

geldim...

yitirdim kaybettim

soldu bütün

yıkılmaz çınar dediklerim

biraz buruk

kırık da olsa

geldim...

aramadan buldum

serildi önüme uzun yol

sesimi kıstım yüzümü döktüm

biraz yaralı

ölü de olsa

geldim...

varsın sormasınlar

benden içre ne kaldı

uzadım kısaldım

bir

geldim...

2009-08-27T00:42:00.000-07:00

"hayat, düşünceleri tutan bir hapishanedir."

o.atay

(tutunamayanlar)

olric ile sayıklamalar I.

- günaydın efendimiz.
-gün aynı, olric!
- ...
- ...
- ama bugün daha aydınlık bir gökyüzü var, efendimiz.
- yerin dibine batmış biri için gökyüzünün ne önemi var ki, olric...
- haklısınız, efendimiz. lakin şöyle başınızı kaldırırsanız, etrafınıza sadece bir göz gezdirseniz dahi olur. henüz herkes, her şey gitmedi.
- gittiler, olric, gittiler... sana şimdi tok bir sesle kükreyip devasa şiirler okumak isterdim ancak bak dilimdeki çıbana, artık okuyamıyorum işte. anla...
- anlıyorum, efendimiz. dilinizdeki çıbanı tanıyorum lakin yüreğinizdeki ateşi de görüyorum! bir yanardağı taşıyan yüreğinizi. bakın, efendimiz. bakın kuşlar geçiyor. göç ediyorlar...kanatlarında eski bir iklimi mi taşıyorlar yoksa...ne dersiniz...efendimiz...
- yeter, olric! yine başladın şiir yüklü tümcelerle konuşmağa. yeter diyorum!
- kimbilir hangi iklimden geliyorlar...

(uzunca bir sessizlik ve kuşlar geçer...)

- olric... orada mısın?
- buradayım, efendimiz. tam yanıbaşınızda.
- gidelim, olric.
-....
-....
- gidelim, efendimiz.

2007-12-13T13:52:00.000-08:00

neden denen soruya verilebilmek üzere yola çıkmış o kadar "çünkü" varken, insan ya da benzeri bir şey köprüleri tutup tüm kapıları kapıyor...işte en güzeli bu! devam edelim yaşam bizi bölsün! acı çekmek bir erdemdir ne de olsa... ne de olsa erdemli bir acı çekeriz hepimiz...erdemli yaralı sırtlanlar gibi...erdemli...erdemli...

2007-07-08T14:22:00.000-07:00

.
.
. <><

2007-07-07T02:11:00.000-07:00

blog sahibinin yaşam hacmi daraldığından fanusa konmuştur...

hepinize bol nefesli günler....